Uit de serie Sinterklaasverhalen voor groten: Zou de Goede Sint wel komen…?  


Zo heel af en toe wordt Sinterklaas getroffen door periode vol sneeuw en ijzel. Vergis je niet, Sinterklaas komt in de herfst, alle Anton Pieck-achtige plaatjes van een Sint op een besneeuwd dak in de oude boekjes ten spijt.

‘Hoor de wind waait door de bomen’ komt vaker in de buurt dan een besneeuwd dak. Je zou ‘hoor de wind waait’ ook gemakkelijk kunnen vervangen door ‘hoor de Sint schelden als zijn mijter weer eens af dreigt te waaien’ maar dat kunnen we nauwelijks pedagogisch verantwoord noemen. Gelukkig vindt dat fenomeen meestal plaats buiten het gehoor van de lieve kindjes die binnen zitten te wachten op de Sint. Heel soms zitten ze al wel voor het raam te kijken, zodat Sint genoopt is om al scheldend een lachend gezicht op te zetten en vriendelijk te wuiven, als hij met veel pijn en moeite uit de auto is geklommen.  

Dat veilig uit de auto komen is ook nog zoiets. Pruiken komen in allerlei kwaliteits- en prijsklassen. Veel Sinten gebruiken een goedkoop baardstel, waarvan dan de bovenkant gewoon kaal is.  Aangezien Sint op tv een volle kop haar heeft, is het de kunst om al uitstappende de mijter op je hoofd te planten, zodat die kale plaat niet zichtbaar is. De meeste auto’s zijn niet hoog genoeg om je mijter op te houden. Hoewel ik wel eens coadjutoren onderweg helemaal onderuitgezakt zie zitten om dat toch voor elkaar te krijgen. Dat lijkt me een aanslag op je rug. Daarom heb ik een volharense pruik. Die mijter kan altijd af.  

Bij regen zie je dan een merkwaardig verschijnsel. De chauffeur houdt een paraplu boven de Sint om zijn dure pak te beschermen. Ik vind dit niet passen. Als Sinterklaas door weer en wind in ‘gure nachten, op zijn paardje, oh zo snel’ over de daken kan rijden, is het onzinnig om hem dat stukje naar de deur te beschermen tegen de regen.   

Maar goed, soms heeft Anton Pieck gelijk en sneeuwt het, of het heeft gesneeuwd en is het gewoon bitter koud. Als je in september met een school afspreekt hoe de Sint dit jaar weer aan moet komen (originaliteit is ook wat), hou je daar eigenlijk onvoldoende rekening mee.

Zo ook dat ene jaar, dat die lieve dame van de ouderraad, wier man bij de brandweer werkte, met een briljant idee kwam.   

Er zou een Piet op het dak vast zijn komen te zitten. Sint zou dan aankomen met een brandweerauto (hopende dat er niet op dat moment natuurlijk ergens brand was). De koene brandweerlieden zouden Piet dan onder het oog van alle kinderen op het schoolplein Piet uit zijn benarde situatie redden. Met een temperatuurtje buiten van 19 graden (mooie nazomer), leek dat een uitstekend plan. In het Pietenoverleg meldde zich meteen een Piet aan die dat graag wilde doen.

Aangezien Sint om kwart over 8 zou aankomen en er natuurlijk al wel kinderen vroeg op school zouden zijn, hadden we een veilige marge in tijd genomen. Om 7 uur zou Piet het dak op! Zo gezegd, zo gedaan. Maar ja, het vroor nogal die nacht, een graadje of -7. Piet werd opgehaald en naar de school gebracht. De brandweer was niet opgeroepen dus ik werd keurig om 8 uur opgehaald. Met (waarschijnlijk illegaal) gillende sirenes kwamen we het schoolplein opgereden. Daar stonden alle kinderen met veel misbaar naar het dak te wijzen. Ik verwachtte een druk gesticulerende Piet te zien, maar het viel me op dat hij nogal kalm was. Een vaag gevoel van onheil overviel ons. De brandweer schoof de ladder uit en ja hoor, Piet werd naar beneden gehaald. Hij moest echt worden gehaald, want lopen kon hij nauwelijks meer. Die 5 kwartier in -7 stil zitten in slechts een Pietenpak met een panty aan hadden hem werkelijk genekt. Door zijn lippenstift kon ik zijn blauwe lippen niet zien, maar ik weet zeker dat hij ze had. En hij bleef maar bibberen.

We hebben hem maar af laten voeren naar een huisarts in de buurt. Gelukkig viel het mee, maar die dag hadden we weinig meer aan hem.

Fijn weekend!
Hans Janssen