De Rust dag 6

Dagelijks kun je meegenieten van de verslagen van Jan v Looijengoed, die samen met zijn dochter Romy, en nog 12 andere teams de barre tocht de Rust rijden.

Ja ja ja ja … het is inmiddels bijna 0130 uur en deze uitgave is iets verlaat door omstandigheden, maar wel goede omstandigheden! Na ons vroege vertrek vanmorgen vanuit Narvik, waar iedereen nagenoeg zeker wist waar de route van vandaag heen ging( wat wederom niemand goed bleek te kunnen raden) rijden we gelijk over de één na langste hang brug van Noorwegen de Halolandbrug, hoe is het mogelijk dat deze overspanning blijft hangen en wie heeft het eerste draadje naar de overzijde gebracht? Ja, dat houdt mij bezig als altijd serieuze leergierige reporter van dit wetenschappelijke medium…

We sturen snel op weg naar de pasweg richting de hoogvlakte Kassivarren, die gelukkig open is en onder begeleiding van een sneeuwschuiver kunnen we de pasweg vervolgen. Vlak voor de hoog vlakte bevind zich een klein maar uniek natuurpark Polarpark , het meest noordelijkste dierenpark waar de Artische dieren in ruime…. zeer ruime… enorm ruime verblijven huisvest. En daar komen onze deelnemers niet echt tot hun De De Rust aangezien ze maximaal 1 uur en een bak koffie krijgen voor deze mooie tussenstop. Of het de wandelhaters of de wolven waren die jankte weet ik niet maar mooi is het zeker om de 2 roedels te zien van deze beesten, Veluwse boeren zullen hier anders over denken maar de hoge hekken om de verblijven zorgen wel dat onze Hollandse schaapjes op het droge blijven.

De veelvraat liet zich niet zien maar ik hoorde van de gids dat dit een solitair dier is, en aangezien er meerdere veelvraten aan de andere zijde van het hek stonden , voelde dit normaal opportunistische dier zich toch te onzeker om naar buiten te komen. De Lynx, muskusossen en poolvossen werkte wel mee gelukkig, de Beren lagen net als onze teams Crazy Old Men en Folgere in winterslaap, en konden de locatie niet vinden. Een indruk rijker voor diegene dier er wel waren trekken we verder richting de hoogvlakte. We komen langs Noorwegens langste Fjord met een blik op een gletsjer, hier is het nog wel koud namelijk , tenminste ik zie -21 verschijnen op het dashboard en ben blij dat bijna alle wc’s in znoorwegdn langs de routes verwarmd zijn( anders word piesen lastig zult u begrijpen). Op de hoogvlakte rijden we richting Finland en op de grens tikt het kwik….. -32 aan!

Als ik bovenop de heren van de Walhala drivers een lekker warm balletje uit de magnetron met mayo aanbied, wordt het ijzig stil en genieten er 2 oude rotten als kleine kinderen. De hoogvlakte is adembenemend bij zonnig weer en daar kunnen we de komende 111 km van genieten omdat het zolang duurt tot de volgende afslag ! Wat een ongerepte uitgestrektheid. Het is dat de brandstof hier duurder dan goud is maar anders zou je zo aan het eind omkeren en deceptie nogmaals rijden.

Via een wegwijzer met Dereks Stef en n en afstand er n op de grens Zweden-Finland duiken de auto’s niet Zweden maar terug Finland in via smaller wordende donkere boswegen. Ook een Mini van de Old Countryman kan best vast zitten na een uitstapje in het zijterrein maar na wat kinetisch touwrukwerk achter een 8cylinder Diesel bom, zijn de teams allen precies op tijd in het hotel in Levi voor het Diner. En daar waren er een paar aan toe! De meesten kruipen er op tijd in en dat zou ik normaal ook doen, als het niet zo was dat ik oppas dienst heb vanavond voor Joren en Dennis, die ik niet voor Späckenbøhnen hiermee heen genomen heb en hun even een educatieve rondleiding door de Irish Pub moet geven, tja daar komen mijn vaderlijke gevoelens toch boven en is er gelukkig geen eigen belang in het spel. Jeroen En Hans E. helpen bij deze rondleiding en het is uiteraard hun schuld dat het iets uitliep. Morgen misschien meer details maar voor nu merk ik dat ik even toe ben aan De Rust