De Rust dag 3

Dagelijks kun je meegenieten van de verslagen van Jan v Looijengoed, die samen met zijn dochter Romy, en nog 12 andere teams de barre tocht de Rust rijden.

Ik kan er niets aan doen, maar vandaag is wederom zo’n dag waar ik een boek over kan schrijven. Het is als m’n buurman Eddy Visser ooit eens zei tijdens een voetbalkamp in Turkije in een in aanbouw zijnd hotel met een testosteron jeugd team; “ Er gebeurd hier van alles!!” Ga er maar ff voor zitten; vandaag zijn de ingrediënten ; storm, sneeuw, storm, regen, golven, storm,meer storm en te veel storm, en een paar rukwinden maar die kwamen onder uit het ruggetje van heer René Derks en hebben de krokodillenlullenleren zittingen van een Silverado voor de komende jaren vergald….

630 uur het wekkertje en na een redelijk nachtje om 7 uur keurig met rest van de groep aan het meer dan uitgebreide ontbijt, laat dat maar aan die Noren over. Zelfs als ze speciaal voor ons het ontbijt een half uurtje vervroegd hebben. Zou die Oranje houten tulp die ik gisteren gastvrouw Anna gegeven heb , hier iets mee te maken hebben?In ieder geval een super vriendelijk hotel en hun naam Quality Hotel is terecht! Om 745 starten de eerste Artic liefhebbers hun toch in het ongewisse. Iedereen heeft weer moeten gokken wat de eindbestemming van vandaag is en wederom heeft niemand het kunnen raden, “ not even close”opvis hunninspirstie weggewaaid want wat geet t tekeer buuten!! En dat maakt het dan ook wel weer leuk. Gelijk na vertrek begint het er flink bij te sneeuwen en de Noorse vlokken zullen onze Hollandse vlokjes wel watjes vinden want deze witte neerdalende projectielen verkleuren het landschap, en de weg, binnen een mum van tijd naar strak en zuiver RAL 9010. Het rijden wordt er gelijk veel mooier van en zo zien we de wegen hier het liefst. Vanuit de karavaan horen we dat er een team is wat geen routebladen in hun niet ingeleverde map heeft, en we laten in 1 van de vele tunnels bij een afgesproken nooddeur een plastic tas achter aan de deurklink. Een toevallig paserende Noorse trucker zal vanavond bij het avondeten tegen vrouwlief vertellen dat die Hollanders tot zelfs die in Noorwegen hun “ pakketjes met discutabele inhoud” leveren….De route voor vandaag is er eentje met vele mooie Noorse uniek heden, via het diepste meer van Europa door de diepste verkeers tunnel van de wereld, langs ongetwijfeld één van de grootste “ Padden” ter wereld ( die een verrassend lijkende dubbelganger heeft) en via een oud kerkje met een wijze les boven de deur en nog vele andere mooiheden , gaat de route richting het klapstuk van vandaag; de Atlantic Road. M’n vader vond het geld verspilling om deze commerciële weg aan te leggen en was meer van de oude wegen met historie , maar als niemand het aan hem doorverteld dat zoonlief deze zeer unieke 8.3 km asfalt met 8 bruggen zeer graag aan z’n autovriendjes wil laten zien, lijkt mij er niets aan de hand. Deze weg is internationaal bestempeld als o.a. mooiste weg ter wereld(the Guardian) de ideale weg na een relatie breuk(Lonely Planet: en de ideale weg dus voor onze koppels die inmiddels wel wat woordenwisselingetjes in de auto gehad zullen hebben) en de Noren zelf vinden het “ de constructie van de eeuw” Kortom reden genoeg om met De Rust deze weg aan onze zegekar te rijgen.Voor Jut&Jul Versteeg blijkt het de relatie redder nadat iemand vrouwlief gezegd had dat een veerdienstje in Noorwegen een fijn glad tochtje was…. Over de golven van 1,5 meter die vandaag op het dek sloegen werd toen met geen woord gerept. Hoe dan ook was de Atlantic Road indrukwekkend bij stormkracht veel. En het moet gezegd worden dat onze deelnemende voertuig zeer waarschijnlijk zwaarder zijn dan de gemiddelde boodschappen broodrooster , maar ook deze co2 bommen worden door de huidige windkracht bijna van de weg geblazen. Mocht je ooit de Atlantic Road kunnen berijden dan bij deze natuur kracht! Mozes Kriebel wat zijn de weergoden hier verkouden, Bij Odin ! Bij Thor! BijZonder ! Dit is Stormkracht en daar mogen wij door heen rijden, zelfs de Noren zelf komen nu kijken gezien de vele Noorse kentekens. Hans Erren en Marcel worden met hun woestijn Jeep bijna van de route gespoeld na een voltreffer van FC Golf United, en onze Volvo heeft 2 handjes aan het stuur nodig om de 8 ongetemde Elanden ( inmiddels met de staart tussen de poten)over deze zeeweg te loodsen. Jim Hoogervorst kan als volleerd kitesurfer nog net z’n achterklep van de Surferado in toom houden ( en dat lag niet aan de hulp van zijn chauffeur die niet buiten dorst te komen) en verder is dit de ideale route om overbodige onderdelen van de auto te verliezen….

Na deze route waaien we verder richting ons einddoel Kristiansund om bij ome Thon te logeren . Ons hotel ligt op een eilandje en daar gaat een mooie grote en hoge brug naartoe. Deze heeft waarschijnlijk vanmorgen tegen de windgoden gezegd dat het blaaskaken waren en is nu met die goden in gevecht, zo erg dat de brug voor de helft van onze karavaan gesloten blijft wegens kans op “ afwaaing” . En dus moeten die even wachten. Sommigen bereiken wel iets eerder het hotel en komen op een fijne manier er achter hoe hard het hier waait , en het klinkt raar maar dit heb ik niet, kan ik niet verzinnen maar stel je voor dat je jouw koffer even uitlaadt, je zet hem neer en vervolgens verdwijnt deze bij de eerste stormvlaag in de haven! Sorry dat ik het zeg, maar te leuk om naar te kijken , Grote kerels met een stuk ijzer achter een koffer aan vangend bij stormkracht.

Gelukkig staat de wind aanlandig en komt deze als een boemerang terug om deze met een grote haak een haventje verder aan de haak te slaan en als volleerd Urker visserman er uitvreten hengelen, Uitje erbij misschien ? Kijk dat noem ik nog een een stormpje! Als de brug na een goed uur even veilig is stromen de overige deelnemers binnen en kunnen gelijk aanschuiven aan het diner. Gelukkig is met volle mond sterke verhalen vertellen hier legaal en dus zijn we na deze route wel even aan het namalen.

In de hotelkamer heeft de wedstrijdleider de uitslag van vandaag al snel klaar en blijkt de de dagwinst voor de Valhala Divers Hans@ Marcel te zijn en Team Følgere van de Matsertjes Hans en Nanda Matser nog steeds aan kop te staan . Ik heb iedereen vrijspel gegeven om Hans er morgen af te snijden om die vervelende grijns van z’n porem te halen, ik kan dit niet verkopen aan m’n vrienden thuis zult u begrijpen .Morgen 715 ontbijt en 745 uur in de auto verder vliegeren . Maar nu eerst tijd om de ogen te sluiten, de wind hopelijk te negeren en nagenieten tijdens De Rust