Het is alweer even geleden dat de gemeenteraadsverkiezingen waren, maar we hebben een nieuw coalitieakkoord en de wethouders zijn officieel geïnstalleerd. Het Westervoorts Nieuwsblad en de Westervoort Post waren deze week een opmerkelijke mix van optimisme, wantrouwen en zuurheid. In de Westervoort Post een artikel over de ambities van het nieuwe college. Het optimisme spat van het papier. Mooi, een beetje goed nieuws kunnen we wel gebruiken. 

Maar ho even, al bladerend in de het Westervoorts Nieuwsblad loop je zomaar een artikel in waaruit geen optimisme blijkt, maar een diep gevoel van wantrouwen. En wel tegen een blijvende wethouder. Verwijten over en weer. En het gaat verderop in het blad nog eens even dunnetjes verder, maar nu over het coalitieakkoord. 

Als inwoner van Westervoort merk ik dat ik het spoor een beetje bijster ben. Van de week klaagde onze premier Mark Rutte al over de toon van wantrouwen die elk debat in de Tweede Kamer overheerst. Het lijkt dus een symptoom te worden. Een teken van steeds verder gaande polarisatie? Naweeën van 2 jaar ophokplicht in de Corona-tijd? Ik weet het niet, maar maak me wel zorgen. 

Deze mensen worden geacht om de gemeente te besturen. En die gemeente, dat zijn u en ik. Gewone mensen die dagelijks hun ding doen en er op mogen rekenen dat de vroede vaderen (en moederen) hun beste beentje voorzetten om ons in staat te stellen ons ding te blijven doen ook. 

Maar nee, geheel in de stijl van de huidige normen binnen onze samenleving (ik vraag me zelfs af of dat woord nog wel inhoud heeft) rollebollen ze openlijk met elkaar over straat. En iedereen vraagt zich maar af hoe het komt dat het vertrouwen in de politiek maar niet wil terugkeren. 

Ik heb wel een idee, u ook? Ik zal er maar geen sms over sturen. 

Hans Janssen.





Door Admin